Requiem van een zon
Alles heeft ervoor gezorgd dat dit nu gaat gebeuren
Dat zij er niet meer zullen zijn Of willen zijn
Er is geen enkele stilte zo voelbaar
als de stilte
voor het einde van een zon
De beeldende voorstelling bezingt de stadia van een dodenmars van een zon waarin het begin het eindstadium vormt. Een zon, twee personen, het einde van een pier, een verlaten kerk en duiven zetten de beleving boven een narratief centraal. Twee personages voelen de dreigende zon in hun nek branden, het wachten tot vertrek is voorbij. Wat als de persoonlijke onmacht zo groot wordt, dat nihilisme het antwoord is op tevergeefse verlangens?
Een uitnodiging om als publiek een omslag te maken in een theatrale ruimte die traditioneel gezien de mens als middelpunt der dingen plaatst.
“We moeten het beter verwoorden: De beperkingen van taal zijn de beperkingen van de wereld. En als ik spreek, beperk ik de wereld, en dus beëindig ik het. Hierna zullen er geen vragen zijn. Nee! Antwoorden”
Antje en Emil verhalen in Requiem van een zon over het melancholische verlangen naar een totale eenwording met alles wat niet-mens lijkt te zijn, iets dat buiten hen ligt.
Dit is het eindstadium.
Van een dag, van een zon.
Dit is het einde van een zon,
het begin van een zwart gat.
Van niets naar niets.
We kijken naar het universum
terwijl het universum naar ons kijkt.
Beiden hebben we het onvermogen te vatten
wat er aan de andere kant ligt.
We zien enkel een weerspiegeling.
Maar het echte licht,
dat zien we nooit,
of we worden verblind.
Concept Emil Leysen & Antje Verstaen
Tekst Antje Verstaen m.b.v Emil Leysen
Spel Emil Leysen & Emma Deleu
Dramaturgie Lena Devillé
Coaching Roos Euwe & Katja Dreyer
Visuals Alex Lambrechts
Techniek Lore Verhoeven
Met dank aan
STAD Leuven , Elien Van De Putte, ALLrent Provincie Antwerpen, Uitleendienst Leuven , Tom Vanhooren, Jan Leysen en Tristan Feyten.
